Trawa

______________________________________________

Codzienność.

Kolejny dzień dobiega końca.

 Źdźbła trawy jakby spłowiałe toną w mgle czarnego wieczora.

Jeśli potrafimy- analizujemy, przetwarzamy, reasumujemy.

 Dzisiaj wszystko przebiegło według planów.

 Nie.

Wciąż towarzyszący niedosyt. Niedosyt życia.

 Bo przecież jesteśmy egoistami.

 Myślimy co my mogliśmy nowego zrobić dla samego siebie.

Korzyści, kalkulacje, zyski.

Tylko nasze „ja”.

A zauważyłeś Żebraka grającego na gitarze na mieście? Albo chociażby gustownego Pana z teczką i krawatem przechodzącego obok ciebie? Oczywiście.

Wszyscy widzieliśmy. Ale zajmujemy się swoją własną historią. 

Kolejny dzień.

Woń porannej rosy mieniącej się w blasku wschodzącego słońca.

 Pomarańcz trawy ożywia całą resztę. Niczym dotyk anioła roztapiającego najmroźniejsze duszyczki.

Poranek jeszcze nieskażony. Zatrzymaj się na chwilę.

I pamiętaj, że masz wybór.

Albo będziesz jak kruche źdźbło siana.

Albo soczystą zielenią rozświetloną przez złoto Twojego dnia.

Nadzieją dla społecznej suszy.


_________________________________________